بشارت 11
"... برای این انسان شکوفا، عروج و بالا رفتن طبیعی است. سنگ نمی تواند بالا برود مگر به اندازه ای که نیرو پشت سرش باشد. اما آن چه که ریشه دارد، رشد می کند و حتی سنگ و خاک و آسفالت را کنار می زند.
ما اگر سنگ باشیم، به اندازه ی فشاری که پشت سرمان است، حرکت می کنیم. اما اگر هم چون گیاه و همانند زرع، روییدیم و ریشه های محکم وثابت به دست آوردیم،دیگر از خاک سر بر آسمان می ساییم..."
(استاد صفایی حائری- کتاب انسان در دو فصل)
خدا رحمتت کند استاد. حالا می فهمم که وقتی یک ریزه مشکلات زیادتر شود برای چه کم می آورم! برای چه می برم! برای چه آسمان و زمین را متهم می کنم! اگر ریشه درست وحسابی داشتم که با همان ها هم رشد می کردم !!!
این که یک وقت هایی کم می اورم و باتری خالی می کنم به خاطر این است که باتری ام از آن شارژی هاست. از آن هایی نیست که خود به خود کار کند. برای همین هی چند وقت به چند وقت مثل میت ها می شوم! توقف می کنم! هی تلنگر می خواهم! همش باید دنبال نشانه باشم! یک کشیده آب دار می خواهم از خدا!
استاد حساب این جایش را نکرده بودید که اگر سنگ صد ..تنی باشد دیگر با کدام فشار حرکت می کند!!!
